Blogaren artxiboa

Curriculumaren egokitzapena

Nire sarreretan askotan aipatu dudan kontzeptua da eta honetan, asko ez bada ere, pixka bat sakontzea beharrezkoa dela uste dut.

Curriculumaren egokitzapenak aniztasuna kudeatzeko eta honi erantzuna emateko hezkuntza esku hartze estrategia multzoa bezala definitu dezakegu eta bertan zer, nola, noiz irakatsi eta zer, nola eta noiz ebaluatu jasotzen dira. Curriculuma malgua izan behar da, ikasleen ezaugarri pertsonalak kontuan hartzeko aukera izateko. Eta nola ez, eskola inklusiboaren elementu dinamizatzailea izan behar da, gure hezkuntza esperientzia hobetzeko bidea eskainiz.

Kasu honetan, hiru banakako curriculum bereizten dira:

  1. Curriculum arrunta egokitzapen txikiekin: aldaketak denboralizazio, didaktika nagusi eta garrantzitsuenetan, metodologia eta ebaluazio irizpidetan egiten dira
  2. Curriculum arrunta egokitzapen handiekin: aldaketak ugariak izango ziren eta curriculumaren elementu nagusietan eragina dute, hau da, helburu eta edukietan
  3. Curriculum berezia: curriculumaren arlo eta elementu gehienen aldaketa, ikasleari egokitutako lan plan pertsonala sortuz

Egoeraren araberako curriculum egokitzapenak beharrezkoak diren arren, gure curriculum orokorra normalizazio printzipio eta ikuspegi inklusiboan oinarritzea ezinbestekoa izango da aniztasunari erantzuna emateko. Bertan, antolaketa estrategiko malgua ezartzeaz gain, guztiontzako metodologia, ariketa, material eta ebaluazioa zehaztu behar da, baina inola ere, ikasleen erritmo pertsonalak ahaztu edo hezkuntza ekintza homogeneizatuz.

Egokitzapen eta aldaketak aldizka berrikusi behar dira, eta hauek moldatzeko beharra dagoenean aldaketak egin. Kontuan izan behar da, curriculum egokitzapena, hezkuntza-premia bereziei erantzuna emateaz gain, gure hezkuntza ekintza gure ikasle guztien behar ezberdinetara egokitzeko aukera ematen digula, eta honetaz baliatu behar gara gure erantzuna etengabe hobetu ahal izateko.

Advertisements

Arreta goiztiarra

0-6 urte bitarteko umeak era osasuntsu eta orekatuan hazi behar dira, eta guk, euren garapena sendoa izan dezan bermatu behar dugu. Hau betetzeko arriskuak daudela detektatzen dugunean hauei aurre egiteko ibilbidea sortu behar dugu, esku-hartzea ezinbestekoa baita: arreta goiztiarra.

Hau esanda, arreta goiztiarra 0-6 urteko haurrei, familiei eta inguruari zuzenduriko jarduera multzoa bezala definitu dezakegu; haurrek garapenean pairatuko edo para ditzaketen alterazio eta beharrizan iragankor zein iraunkorrei erantzuna lehenbailehen ematea helburu dutenak, hain zuzen. Jarduera hauek umearen osotasuna aintzat hartu behar dute, eta izaera interdiziplinarra duen lan talde batek planifikatuak egon behar dira.

Guzti hau aurrera eramateko protokolo ezberdinak daude, komunikazioa eta zerbitzuen arteko elkarlana ezinbestekoa delarik. Arreta goiztiarraren bidez, ezarritako neurriak, kolaborazioa eta proposamenak aniztasunari era eraginkorrago batean erantzuteko ahalmena emateko aukera dugu.

Horretarako, behaketa funtsezkoa da, informazioa biltzea alegia. Ondoren, osasun esku-hartzea eta laguntza-zerbitzuen txanda da.  Ikastetxeak aukera anitzak eskaini behar ditu, guztiontzako helburu berdinak ezarriz eta diskriminazioa baztertuz. Eta prozesu osoan zehar familiaren papera ezinbestekoa da. Guztion elkarlanari esker garapen integrala bermatzea da helburua, beti ere bidean normalizazioa bilatuz.

Haur Hezkuntza haurraren hezkuntzaz haratago doa. Faktore guztiak kontuan hartuta, pertsona bakoitzaren gaitasunak sortu, eraiki eta garatu behar dira. Arrakasta lortzeko ibilbide horretan aurkitu ditzakegun arazoak detektatzen abilak izatea garrantzitsua da ,eta hauek nola bideratu eta zuzen erantzuteko laguntzak eta baliabideak bilatzen eta erabiltzen baita noski.

entzumen-urritasuna-1

Beharrak erantzun behar ditugu

Johan van der Keuken-en “El chico ciego” (1960 – 1968) dokumentala ikusi ondoren behar anitzetan pentsatzen hasi naiz, eta hauei erantzuteko ditugun baliabideak eta aukerak.

Pertsona itsuen kasuan, gizartean bizitzeko zailtasun bat dutela pentsatzeko ohitura dugu. Baina oso erratuta gaude. Gure gizartea da muga bat duena, guztiontzako aukera berdinak eskaintzeko gai ez delako.

Eskolaren kasuan, gauza bera. Ume itsu batek gela arrunt batean egoteko gaitasuna du, baina agian, gela horretako irakaslearen formakuntza edota eskolaren baliabide falta dela eta, gaitasuna zailtasun bihurtzen da. Premia berezia dituena eskola da, eta ez ikaslea.

Ume itsu batek, besteek bezala, bere gaitasunak lantzeko eta aurrera egiteko gogo handia du. Hezkuntza integrala behar du, jolastu, harremanak izan, esperimentatu, sentitu, lan egin eta bizitzari motibaturik aurre egiten ikasi..

Hezkuntzak, zein gizarteak, guztion beharrei erantzun behar die. Pedagogia sistemikoari  eta eskola inklusiboari esker, guztion ikuspegia zabaldu, beharrei erantzuna eman eta guztiok eskolaren partaide sentiaraztea lortu behar dugu. Horretarako ikuspegi, material edo bestelako aldaketak egitea beharrezko den arren, lehendabiziko urratsa “itsu gaixo”-aren paradigma alde batera uztea da, lana ekinez eta beharrak oztopo bezala definitu gabe.

Gainera, baten beharra erantzutean, beharraren inguruan dauden guztiak aberastuko dira, esan bezala, beharra gizartearena baita. Guztiok elkarrekin hezteko eta ikasteko aukera dugu eta guztiekin lan egiteko gai izan behar gara. Guztion lanari esker beharra normalizatu behar da.  Erantzun eta aberastu!ninos-ciegos

Normalizazio printzipioa: urritasunen bat duten pertsonen eskubideen bermatzeilea

Normalizazioaren kontzeptua arlo sozialean sortu zen, pertsonen arteko harremanetan oinarrituz. Bere definizio zabalduena honakoa da: “urritasunen bat duen pertsonek pertsona “normalek” daramaten bizitza bera izateko aukera”.

Helburua ez da nolabaiteko urritasuna duten pertsonak normalizatzea, hauekin dugun harremanak normalizatzea baizik. Eta horrek gizarte osoaren jarrera aldaketa eskatzen du. Pertsona bakoitzaren urritasunak onartu eta, horren arabera, gainerako hiritarrek dituzten bizi-baldintza berberak izateko aukera normalizatzea.

Historian zehar, urritasunaren bat izan duten pertsonak baztertuak izan dira, gizarteko benetako partaideak izateko eskubidea izan gabe. Horrek marjinazioa eta diskriminazioa bideratu zuen, minusbaliatuen taldea isolatuz.

Ondoren, “atzeratuekiko” jarrera humanitarioa sortu zen, gizartearengandik babestu nahian. Ordutik hasita, eta gaur egun arte, berdintasunaren alde lan egin da eta egiten da. Helburua, urritasunaren bat duten pertsona taldeen giza-eskubideak eta eskubide zibilak errespetatzea da, berdintasun juridikoa bultzatuz.

Normalizazio-printzipioaren arabera, urritasunak dituzten pertsonek gainerako herritarren eskubide eta betebehar berberak dituzte:

1. Bizitoki-baldintzak:

Haur guztiek gurasoekin bizitzeko eskubidea dute eta, bere egoerak etxeko giroa erabat oztopatzen badu, ordezko etxe edo familia baten giroa sortzen duen egoitza batean bizitzeko aukera eman behar zaio. Betiere, erakunde eta familien elkarlanean oinarrituz.

Adin nagusien kasuan, heldu bati ematen zaion tratu bera emango zaie. Urritasunaren bat duen pertsona batek eta gainerako hiritarrek egoera berdintsuetan bizi behar dute.

2. Lan-baldintzak:

Haur guztiei hezkuntza eskaini behar zaie, ume bakoitzaren gaitasunak edozein direlarik. Hezkuntza jasotzeko eskubidea giza eskubidea da.

Helduek aldiz, gainerako hiritarren lan eta soldata aukera berak izan behar dituzte. Urritasunaren bat duten pertsonek soldata duina eta bidezkoa jasotzeko eskubidea dute.

3. Aisialdi-baldintzak:

Denbora librea, nahiz jolas-jarduerak izateko eskubidea izatea, hau da, gainontzeko hiritarrei eskaintzen zaizkien ekintza beretan parte hartzeko eskubidea: kirola, jolasak, txangoak, bidaiak, etab.

532202_415935711807644_1279699047_n

4- Osasun-baldintzak:

Euren urritasunari aurre egiteko zerbitzu berezituak behar badituzte, tratamendu berezia izateko espezialitateak eskuratzeko aukera izatea ezinbestekoa da.

Aurrerapauso harrigarriak egin dira. Urritasunaren bat duten pertsonak, ahaztutako gutxiengo bat izatetik, euren eskubideak aldarrikatzen dituzten hiritar taldea izatera pasatu dira. Urteetan zehar egindako lanari esker, pertsona multzo honen bizi baldintzak gainontzeko hiritarren bizi baldintzei gerturatzea lortu da. Hala ere, gaur egun, oraindik, lan handia egiteke dago, batez ere, tratamenduari dagokionez.

Alde batetik, pertsona hauen esparru ezberdinak erakunde eta pertsona ezberdinenek erantzun behar dute. Hau da, ez dira bizitokia, lana (hezkuntza barne), aisialdia eta osasuna nahastu behar. Askotan, urritasunaren bat duten pertsonen kasuan, pertsona bakarra da, 24 orduz, esparru guztiei erantzuna ematen diona. Bizitzako arloak berezitu behar dira eta bakoitza profesional ezberdinengatik usatu behar da.

Bestetik, tratamendua eta harremanen normalizazioaren alde egin behar dela uste dut. Bizi baldintzak normalizatzea lortu den arren, urritasunaren bat duten pertsonen eta gainontzeko hiritarren arteko harremanak eskasak eta kasu gehienetan ez dute berdintasuna bermatzen. Oraindik, giza jarrerak asko aldatu behar dira eta horretarako, guztiontzako kalitatezko hezkuntza ezinbestekoa da, guztion arteko elkarbizitza.

Eta azkenik, ez dugu inoiz normalizazioa integrazioarekin nahastu behar. Normalizazioa urte asko eta askoko lanaren xede nagusia da. Integrazioa aldiz, helburua lortzeko tresna. Beraz, gure lanean, gure egunerokotasunean, integrazioa lagun izan arren, gure begirada normalizaziorantz bideratu behar dugu. Benetako normalizazioa lortzeak integrazioaren beharra ezabatzen du.

Otsailak 18, Aperger sindromearen Nazioarteko Eguna

Asperger sindromea autismo-mota bat bezala ulertzen da eta hiru zailtasun nagusiengatik nabarmentzen da:

Gizarte-elkarreraginean aritzeko arazoak, harremanak sendotzeko zailtasunak

Komunikazio gaitasun eza (baina hizkuntzaren garapenean arazorik ez)

Pentsamendu-maila malgua: irudimen pobrea, interesak oso biziak edo mugatuak, ohiturekiko atxikipen handia, errepikapenak gustuko….

Hala ere, Asperger sindormea duten pertsonen garapen kognitiboa normala da, eta kasu askotan, oso ona. Ariketa, azalpen eta estrategia egokien bidez segurtasuna lortzen dute eta konfidantza horri esker euren harremanetarako gaitasunak hobera egiten ohi du.

Zailtasun txikiak izan arren, beti gogoan izan behar dugu, Asperger sindormea duten pertsonek ere gainointzekoen eskubide berdinak dituztela, eta ondorioz, gure errespetua, entzuketa eta laguntza osoa eskaini behar diegu.

Gaur, otsailak 18, Asperger sindromearen Nazioarteko Eguna da. Komunikabideetan honen berri emango dute baina garrantzitsuena sindormeari buruzko informazio baliagarria zabaltzea da, aniztasunari esker alegia ikasi eta aberasteko.

This slideshow requires JavaScript.

 

muymolon

las cosas que le gustan a mr wonderful

haurhezkuntza2012

Irakasle izan nahi duten lau ikasleen apunteak

Orellanatik

Arrasatetik Francisco de Orellanara